Dagboek van een Visserman - Dirk Kraak - Week 40 - 2026
AlgemeenWoensdagmiddag 9 september varen wij via het Schulpengat richting zee. Eenmaal buiten het gat zetten wij koers richting de visgronden rond de 56 graden noorderbreedte. We zijn deze reis pas woensdag gaan varen omdat het weerbericht om de noord niet zo gunstig was, en er die dinsdag op woensdagochtend een lelijk front over de Noordzee trok.
Woensdagmiddag 9 september varen wij via het Schulpengat richting zee. Eenmaal buiten het gat zetten wij koers richting de visgronden rond de 56 graden noorderbreedte. We zijn deze reis pas woensdag gaan varen omdat het weerbericht om de noord niet zo gunstig was, en er die dinsdag op woensdagochtend een lelijk front over de Noordzee trok.
Deze reis ben ik samen met broer Fred, Weertjan en Brain aan boord, dus met z’n vieren. Ik vind het deze tijd met het losse weer altijd lekker als je met een vertrouwde ploeg de zee op gaat. We moeten een afstand van meer dan 180 mijl overbruggen naar de visgronden en snel uitgerekend is dat voor ons een etmaal werk.
Na een redelijk rustige stoom komen we donderdagmiddag om 18 uur aan op de visgronden op de 56 NB. De eerste trek doen we met de schemer noord in en deze is goed voor een kist of tien kreeft en een paar kisten vis. De trek erop doen we bij Torve Rende een bankje boven de 56 NB, en ook nu zit er weer een kistje of tien kreeftjes bij. Het is lekker visweer en met de dag proberen we daarom iets droger, om een paar tarbotjes erbij te vangen. De tarbot en griet zijn dit jaar erg goed te vangen het is duidelijk dat dit bestand groeit.
Hopelijk gebruiken wij allemaal ons verstand en proberen we dit bestand gezond en de prijs ervan goed te houden. Voor ons als kleinschalige vissers is de bijvangst van tarbot en griet van groot belang geworden om het jaar financieel rond te breien. De toename van grotere twinriggers op onze vertrouwde visgronden met wel 2000 pk baart ons daarom dan ook wel wat zorgen. Ik hoop daarom ook dat de race naar de bodem niet opnieuw weer wordt ingezet. Maar goed iedereen moet zelf naar het onderste regeltje kijken, en ik zeg daarom ook uit ervaring: gebruik je verstand en ga behoedzaam met de natuur en je collega’s om.
De laatste maanden is het gewoon overleven voor iedereen, en gelukkig is een pluspunt dat de natuur ons gunstig gezind is qua weer en vangsten. Goede vangsten zie ik ook bij de grotere boomkorkotters, en besommingen van 50.000 euro per week zijn meer regel dan uitzondering. Het is alleen jammer dat de dieselprijzen de pan uit reizen. Deze week tikten wij de 1.20 euro per liter aan!
Stroomstoring
Aan boord gaat alles z’n gangetje. Deze reis hebben we om overzicht op de bemanning en netten te houden een nieuwe camera en een scherm geplaatst in de achtermast en op de brug. Ik kan nu mooi zien of de netten achteruit staan (vrij van de schroef), en de bemanning veilig is bij alle handelingen die ze doen bij het halen en vieren.
Het is inmiddels al zondagmiddag en ik zit samen met broer Fred aan een bakkie net voordat we gaan halen. Fred zegt: ik trek de jumpers alvast af. En zo zet ik de lier in zijn werk, maar ik merk dat deze niet lekker draait. Als wij uiteindelijk 100 meter vislijn hebben binnengehaald stopt de lier ermee en ik denk: wat nu? Krek nu onze vaste machinist op vakantie is hebben we een probleem!
Als eerste ga ik de machinekamer in en kijk wat er aan de hand is. Gelukkig zie ik geen lekkages of schade aan wat dan ook. Ik vermoed dat de lierbediening niet goed is en pak de multimeter om wat zaken te meten, maar ook deze is leeg en zegt ‘doe t zelf maar’. En zo vallen we van het een in het ander.
Na vier uur zoeken zijn we er zat van en denken: dat wordt de zaak laten lopen. Dat wil zeggen: je vistuig op de bodem laten liggen. Dat is echt het laatste wat je wil, en daarom zegt Sander Meijer van de NG21: ,,Ik weet wel iemand die je kan helpen.’’
En zo heb ik even later Fokke, de technische man van de Rousant, aan de lijn. Hij blijkt onze reddende engel, en na wat dingen uit te sluiten en te verbinden liggen we na een half uur de zaak op te draaien. Het werd een trek van 9 uur, met veel stress en zweten, maar gelukkig krijgen we de zaak scheep.
Nadat alles weer goed lijkt gaan we weer vissen. Maar als ik de tweede hulpmotor stop en denk ‘wat doe je nu Dirk?’ wil deze niet meer starten. Dus laden we met de noodlader eerst alle accu’s weer vol, maar bakboord hulpmotor zegt: doe t zelf maar... Rond middernacht zetten we daarom koers naar Eemshaven. Wat een tegenvaller.
Herkansing
Na een kalme stoom komen we dinsdagochtend binnen in Eemshaven. Na het plaatsen van een nieuwe acculader (VECTRON) en twee nieuwe accu’s gaan wij weer richting zee. Omdat broer Fred op vakantie gaat stapt hij af en gaan wij nog een paar dagen met z’n drieën naar zee. Dinsdagmiddag gaan we daarom voor tij weer via de Eems richting zee. Ik zet koers naar de P2, om daar maar wat in ‘t rond te kijken op een zwartvisje en hopelijk ook een paar kreeftjes.
Woensdagavond rond een uur of 8 komen we aan op de visgronden en doen een trek van een uur of 4 noord in. Deze is goed voor een 80 kilo zwartvis, en een paar kisten vis. De volgende trekken zijn ook goed voor ’t zelfde, en ik besluit daarom om woensdagavond richting het Puzzle Hole te gaan en daar aan de noordkant wat op kreeftjes te proberen. De twee donkertrekken zijn beide goed voor 340 kilo kreeftjes en 25 kilo zwartvis en twee kisten vis.
Het is inmiddels alweer donderdag en ik denk: laten we maar wat pad inkorten richting Eemshaven. En zo gaan we al vissende de wal in. Iedere trek de wal in valt de vangst eigenlijk mee en komen er een paar kisten zwartvis uit van 4 uur. Dat geeft de burger weer moed, zeg ik dan.
Vrijdagochtend rond een uur of drie vind ik t welletjes en zetten we koers richting Eemshaven, waar wij net rond de middag binnenlopen, de vis lossen en daarna richting onze geliefden gaan.
Onontbeerlijk
Als ik terugkijk naar deze reis dan denk ik: nou, deze mag weer in de boeken. Ook denk ik bij dit soort vreemde storingen die wij aan boord hadden dat een goede technische man aan boord van groot belang kan zijn. Gelukkig zijn wij gezegend met een goed team en ook met een goede technische man.
Zelf werd ik weer even met mijn neus op de feiten gedrukt en weet nu ook dat technische kennis van je schip onontbeerlijk is, en dat je stap voor stap het boordsysteem moet nalopen en doormeten voordat je voorbarige conclusies trekt.
Maar goed, deze keer redde Fokke ons uit de brand, en daarom nogmaals bedankt voor de hulp op zee!
Dirk Kraak