Dagboek van een Visserman - Dirk Kraak - Week 34 - 2026

za 22 aug, 09:02 Algemeen

Het is prachtig zomerweer. Als we woensdag 29 juli door het Schulpengat weer naar zee stomen zie ik wel heel veel kwallen langs de kotter zwemmen. De stranden liggen vol met dagjesmensen. Hopelijk liggen er bij het strand niet zoveel kwallen.

Het is weer even wennen voor me na een lange periode aan de wal, waarbij wij ook van een heerlijke en warme vakantie genoten op Ibiza. Toch heb ik er weer zin in om op zee mijn werk te gaan doen.

Deze keer richten wij ons weer op een tarbotje en een grietje, de wat duurdere soorten. We zetten koers richting het wrak van de Peuk, wat oostelijk aan de Rug ligt. Broer Fred had daar ook een paar leuke reizen gemaakt, en nu mag ik mijzelf weer bewijzen. Omdat er in dat gebied ook een tijdelijke RTC ligt is ons visbestek jammer genoeg een stuk kleiner geworden en zullen we wat verse plekjes moeten zoeken.

Zorgelijk

Terwijl ik de eerste wacht neem vanaf het Schulpengat lees ik op X dat de gemoederen bij onze agrariërs hoog oplopen. Dit komt hoofdzakelijk door de ‘leuke’ stikstofbrief die onze minister van LVVN naar hen heeft gestuurd en waarin staat dat er wederom grote offers van onze agrariërs worden verlangd.

Tevens trekt de provincie Brabant de vergunningen van vijf legale pluimveebedrijven in en dat onder dwang van de MOB-boevenbende van Johan Vollenbroek. Ik roep iedereen daarom ook op om onze agrariërs te steunen in hun acties.

Als zelfs dit kan en mag (zoals in Noord-Brabant), wat heeft een vergunning dan voor waarde voor een ondernemer? Eigenlijk ben je dan rechteloos. Ook als vissers moeten wij ons hier zorgen over maken. Want momenteel zijn er geen heilige huisjes meer en staat bezit van bedrijf, huis of spaargeld gelijk aan een vruchtenboom waar je vrij van mag plukken als overheid.

Ik zie gewoon ons land de verkeerde kant op gaan, want alles wat goed en vertrouwd was wordt afgebroken en moet plaats maken voor ideologische ideeën die te duur zijn en niet werken zonder subsidies.

Vissen

Maar goed, wij gaan vissen! De volgende morgen zijn wij op de visgronden en doen een trek over het oude bestek van broer Fred. Ik merk dat de grond daar erg moeilijk is en de motor flink moet werken om de gang erin te houden. Na de eerste haal blijkt ook nog eens dat de zwartvis er klein van maat is, dus gaan we maar een vers plekje zoeken.

Ik besluit om een droge rug, die noord-in loopt op de steentjes van het Botneygat, vast te houden. En als we die trek halen zitten er twee mooie mandjes met grove tarbot in. De trek erop zelfs drie mandjes, maar jammergenoeg was dit maar eenmalig. Maar oké, een 60 tot 80 kg zwartvis per drie uur vissen is gewoon goed. Tegen 23.00 uur halen we voor de laatste trek en ijzen een 450 kg zwartvis weg, wat heel goed is gezien de sortering en de huidige visprijzen.

Het is ook elke dag weer rekenen, want de brandstofprijzen zijn simpelweg te hoog. Als dat zo blijft zie ik voor ons ook moeilijke tijden aankomen. Want als de dagopbrengsten onder de 5.000 euro gaan zakken dan loont het voor ons slag schepen niet meer om uit te varen.

RTC

De volgende dag proberen we iets meer met de stroming mee te vissen en vissen nu wat noordwest-zuidoost over die rug heen en boven het RTC-gebied langs. Wat een klotezooi is dit toch!, denk ik. Zoveel ellende in de wereld en evengoed dit soort beslissingen nemen als ambtenaren om gebieden te sluiten…. Deze mensen snappen werkelijk niet wat voedselzekerheid en economie inhoudt. Maar het is makkelijk denken als je iedere maand je inflatie-gecorrigeerde salaris overgemaakt krijgt, een salaris dat door hardwerkend Nederland wordt opgehoest.

Maar goed, we moeten door en als ik weer een paar mooie tarbotjes via de opvoerband omhoog zie gaan denk ik weer aan leukere dingen. Alles gaat lekker z’n gangetje aan boord en we doen tussen het vissen door ook wat kleine klusjes op de kotter.

Ritme

Het ritme zit er lekker in, de dagen vliegen voorbij en zo is het alweer maandag 3 augustus. Die dag staat er een koudje uit het oosten. Ik had die nacht besloten om wat noord-in te draaien boven de 54 graden bij het Dambord en de Kolenboot.

De eerste trek die dag vissen we west-uit met de botenlijn mee en halen na vier uur onze netten. Als tijdens het halen de zakken achterop komen, zegt de bemanning al dat dit een zware last wordt. En wat blijkt? De netten zitten vol met zeesterren, ik denk wel 3.000 kilo per net .

Het is altijd oppassen dan, want er kan zo wat breken. We halen daarom voorzichtig kant voor kant aan boord. De vangst past niet eens in de opvangbakken, dus draaien we eerst wat weg voor wij de volle zakken verder kunnen legen.

En zo blijkt wederom dat het best goed gaat met de natuur, want zeesterren betekent ook dat er veel schelpjes etcetera op de bodem liggen. En ja, jammer voor ons zo’n trek. Maar goed, het is de natuur.

Die ‘dikke’ trek komt er maar circa 60 kg zwartvis uit. De trek erop doen we langs de Tarbotpijp noordoost-in op de Kolenboot aan. Als we daar na 2,5 uur halen zit er wederom weinig in. De trek daarna doen we boven het Dambord ook weer oost-in. En als ook die trek niet meevalt, stoom ik anderhalf uur zuid-in om daar de laatste trekken te gaan doen.

Wij vissen zo ook weer wat op ons vertrouwde bestek aan. Die nacht pikkelen we weer wat op de oude lijntjes rondom het irritante RTC-gebied aan en doen de eerste trek aan de oostkant en noordkant van het gebied. Als we halen zit er een mooie 70 kg tarbot in en 15 kg griet, dus dat geeft weer wat moed. De laatste twee dagen vissen we daar ook wat in het rond.

Ik hoor die reis ook van collega’s over mooie langoustinevangsten en weet dat het de tijd er ook voor is om de langoustinenetten weer op te draaien. Dat betekent dan wel een paar dagen werk, omdat we alles weer even willen meten, zoals de vislijnen en het kabelpatent voor onze netten.

Omschakelen

Ik besluit dan ook om een dag eerder naar binnen te gaan. Zo liggen wij donderdagmorgen om 8 uur in Den Helder bij de oude Visserijcoöperatie voor de kade. Het omschakelen is grotendeels een logistieke operatie waarbij de heftrucks het meeste werk doen. Eerst trekken we de scholnetten van de nettenrollen af en daarna draaien we onze kabels op de stalen haspels met ons oude hydraulische winchje.

Tussendoor lossen wij onze vis op de auto van Merema en laden nieuwe kisten voor de volgende reis. Ook laden we water en olie (12,3 ton van 6,5 dag) en netwerk voor de kreeftennetten. Zelfs een compleet net gaat er in ons nettenruim, prachtig dat wij dit zo hebben op de BRA 7. Nadat wij de kabels hebben gemeten en opgedraaid is het 18.00 uur en gaan we moe maar voldaan naar huis.

De volgende morgen ben ik vroeg wakker en ga om half 7 richting de loods om het een en ander voor te bereiden. Samen met Hugo Slot leggen we de kreeftennetten klaar op de kade om opgedraaid te worden. Als om 9 uur, zoals afgesproken, de bemanning aan boord komt, draaien we de netten op en gaan de vislijnen nameten. Ook dit is een precieze klus, want de vislijnen moeten gelijk zijn en er moet een verschil tussen de vislijnen en de middenlijn worden ingemeten.

Het is daarna boodschappen halen en de puntjes op de i te zetten. Tegen 16 uur gooi ik de touwtjes los en ga moe maar voldaan naar huis .

We maakten een leuke besomming van 53.000 euro en de gasolie was iets goedkoper geworden die dag, dus ook dat troffen wij een keer. Achteraf denk ik wel, hebben we er wel goed aan gedaan om nu over te schakelen op kreeftjes… Maar dat hoort er ook allemaal bij, keuzes maken in goede en slechte tijden.

Dirk Kraak, BRA 7

dirk.bra7@gmail.com