Dagboek van een Visserman - Dirk Kraak - Week 29/30 - 2026

ma 27 jul, 09:11 Algemeen

Het is vrijdag 26 juni als Willem Woort van ASW onze nettenrol weer aan het terugplaatsen is op het achterschip van de BRA 7.

De middag ervoor hebben we het vernieuwde gedeelte van de rol nog een paar keer in een verfje gezet. De laatste laag heb ik er zelfs in het begin van de avond nog opgedaan.

Ikzelf haal die morgen nog even een brandstofpomp op in de buurt van Hardinxveld-Giessendam en ben daarvoor om 6 uur vroeg vertrokken. Het laatste stukje rij ik door een mooi stukje Nederland, het Groene Hart wordt het wel genoemd.

In dat Groene Hart valt mij op hoe mooi onderhouden al die landerijen zijn waar onze agrariërs ons voedsel maken. Gezien de schoonheid van dit gebied kan ik mij dan ook niet voorstellen dat het slecht zou gaan met de natuur en dat de schuld daarvan grotendeels gezocht zou moeten worden bij onze hardwerkende boeren.

Tropisch

Rond 08.00 uur kom ik op mijn bestemming en pik de brandstofpomp op en rijd weer terug naar Den Helder. Het zijn tropische temperaturen vandaag, zelfs in Den Helder aan het water is het extreem warm.

Terwijl ik ’s middags in de loods samen met broer Fred de slijtblokken van de scheerborden omdraai, zijn de machinisten samen met Brain Tijssen de nettenrol aan het vastzetten. Het is een warme klus en er gaan liters drinkwater doorheen.

Niet alleen het lichaam heeft te lijden. Ook mentaal krijgen we een tik van de hitte, vooral als blijkt dat een van de motoren niet lekker past op de rol. Door het lassen is de pasring iets vervormd, dus moet deze wat uitgeslepen worden. Gelukkig hebben we Simon Kramer van Luyt aan onze zijde; ik weet dat hij net zolang doorgaat tot het keurig past.

Na een gezellige drink- en eetpauze lukt het. Inmiddels is het al dik in de middag en de temperatuur is nog steeds 37 graden, niet normaal… Met tegenzin draaien we nog even de netten op en gaan dan richting huis om weekeind te vieren. Maandag de rest.

Naar zee

Maandag 29 juni last ASW de achterrailing er weer op en zet Simon Kramer de brandstofpomp weer op onze hulpmotor. Zelf bevoorraden we de kotter en maken samen met Brain de netten visklaar.

Tegen de avond vertrekken wij na ruim drie ongeplande weken aan de wal richting zee. In het Schulpengat eten we nog lekker een biefstukje met patat, buiten de botenlijn geef ik de wacht over aan Brain en duik lekker de kooi in.

De volgende dag zetten wij onze netten bewesten het Ketelgat uit en doen een sleep noord-in voor een 50 kilo zwartvis en één kist schol. Daarna doen we een trek wat dieper aan de rug oost-in. Als we halen zie ik dat de netten erg vies zijn van haar en slijm. Toch zit er een 70 kilo zwartvis in met een kist bijvis.

De trek weer west-uit gaat moeizamer. Na een goed uur haal ik de netten op, er zit een hoop zand/prut en koeteieren in de netten, maar na een half uurtje stomen is die rotzooi weer geloosd. Gelukkig vissen we met wijde zakken van 115 mm, dus gaat de rotzooi er ook gemakkelijk uit. De trek erop doen we verder west-uit. Dat gaat gelukkig beter, en na drie uur halen we de netten en is de vangst goed voor een 80 kilo tarbot en griet en een mand schol en rog. De volgende dag blijven wij wat westelijker vissen, vooral omdat de grond iets beter en de vangst ook wat beter is.

Stikstofplannen

Vanaf de wal en op X lees ik veel berichten van ongeruste agrariërs; de nieuwe plannen van het kabinet beloven niet veel goeds voor hen. Nog meer onzekerheid kunnen deze hardwerkende burgers er niet bij hebben. Ik heb daardoor ook met ze te doen, want ook wij als vissers weten hoe het voelt. De realiteitszin is gewoon weg. Vooral als ik het debat volg in de Tweede Kamer.

Bewust zijn deze stikstofplannen voor het zomerreces gedropt, juist om te zorgen dat er niet voldoende op de inhoud gereageerd en gereflecteerd kan worden. De boeren hebben zo een rotzomer, en onze zonnekoningen en -koningen die deze ellende veroorzaken zitten lekker met hun reet in de zon te genieten van de producten waar wij als vissers en boeren dag en nacht in onzekerheid aan werken.

Hoe gek kun je het hebben? Want volgens bepaalde politici is het niet erg als vissers er niet meer zouden zijn en de boerenstand minimaal gehalveerd mag worden. Deze mensen hebben de mondvol van polarisatie, maar iemand weg wensen en daar fysiek aan meewerken is de normaalste zaak van de wereld. Ik denk dan: hoe ziek moet je zijn om zulke uitspraken te doen die duizenden gezinnen in de kern van hun bestaan raken, en daarna gewoon weer overgaan tot de orde van de dag.

En, zoals Caroline van der Plas ook verwoordt: ‘Waar is het humane gevoel gebleven bij veel politici?’ Ik snap niet waarom het CDA en nu ook de VVD meegaat in deze gekkigheid om via een politiek gecreëerd probleem (stikstof) onze agrariërs weg te werken en zo onze voedselzekerheid op het spel te zetten. Allemaal onder het mom van natuurbescherming. Maar zoals ik al benoemde: het zijn de agrariërs die onze landschappen onderhouden en in stand houden. En wat doen en kunnen ze in Den Haag en alle andere grote steden die menen het wel zonder agrariërs te kunnen? Wel, die kunnen niet eens hun eigen huisvuil opruimen. Een grote bende is het in al die steden.

Nee, geef mij onze hardwerkende agrariërs maar met hun noaberschap (gemeenschapszin ). Velen heb ik er al ontmoet, gezien en gesproken. Het zijn allemaal lieve en hardwerkende burgers en voedselmakers die veel beter verdienen.

Verjaardag

Het is inmiddels alweer donderdag 2 juli, de dag dat ik wederom een jaartje ouder word (61). Natuurlijk vieren we dat met een taartje aan boord en dank ik onze Heer voor de mooie jaren die ik tot nu toe heb gehad met mijn familie en nu met mijn gezin.

De visserij gaat intussen zijn gangetje en varieert van 60 tot 80 kilo zwartvis per trek. Maar de volgende dag wordt het een ander verhaal als er een koudje uit het westen staat en de visserij zichtbaar afbreekt: 30 tot 50 kilo per trek van 3,5 uur, da’s eigenlijk te krap.

Zaterdags is het ‘t zelfde verhaal. En wat we ook proberen, de vangst blijft te krap. Ik denk: wind en springtij, dat is op deze bestekken altijd waardeloos. Dit komt omdat je hier diep aan de Rug een slappe en modderige bodem hebt. Met bries en stroming krijg je dan troebel water op de bodem, waardoor de kabels hun herding-effect op de vis verliezen (het opjagen van de vis naar het net toe).

Succes

Daarom besluit ik om het de volgende dag anders te doen en haal een kabel weg en ook wat ketting, want ik wil wat meer in de moeilijke grond kunnen vissen. Gelukkig, met succes. Het tij wordt langzaam wat minder en gelukkig neemt de vangst weer wat toe: 60-70 kilo zwartvis. Jammer genoeg lopen wij de derde trek in de grond en de koeteieren en zijn we twee uur bezig de zaak weer schoon te spoelen.

De volgende dag – maandag dus - is weer een nieuwe werkweek en beginnen we weer met frisse moed. Het eerste trekje is dan ook goed voor zo’n 70 kilo zwartvis met drie kisten schol. Dat geeft weer wat moed.

Visbestanden

En wat ook moed geeft zijn onze visbestanden, die als ik de wetenschappers mag geloven er momenteel goed voor staan. Veel bestanden zitten in de lift, zowel demersale soorten (tong) als pelagische soorten (haring).

Zelf zien wij dit ook in onze vangsten terug, want het is gewoon overal levendig. En wat mij het meest verbaast is de terugkeer van de kabeljauw in het voorjaar. Trekken van een kist hebben gedaan. Dat was dan rond de 55 NB, maar toch een heel goed teken.

Waarschijnlijk volgt de kabeljauw de schelvis en de wijting die de laatste jaren al in groten getale voorkomen op onze visgronden voor kreeftjes en schol. Er worden door de flyshooters trekken van 50 kisten gedaan op de gewone zandgrond. En dat is de Schotse vissers ook niet ontgaan, want zelfs deze liggen nu op onze bestekken op schelvis (haddock, het hoofdingrediënt van de Fish and Chips).

Het is alleen weer een stukje onkunde van de wetenschap om deze realiteit te verwerken in hun vangstadviezen, want die gaan voor schelvis en wijting vreemd genoeg omlaag. Ik vind dat real time data meer gebruikt moet gaan worden bij de totstandkoming van vangstadviezen. Mijn idee: zet die paar vissers die nog over zijn dan ook betaald in om dit te bewerkstelligen!

Er zit duidelijk bloei in de Noordzeenatuur, en dat geldt ook voor de zogenaamde kwetsbaardere soorten zoals roggen en haaien, maar ook de vele zeevogels die dagelijks rond mijn kotter hangen. Nee, we kunnen gerust concluderen dat de Noordzee gezond is en dat de vissers er behoedzaam mee omgaan.

Gas terug

Inmiddels al weer mijn laatste dag op zee voor de zomervakantie. Wij gaan naar het mooie en gezellige Ibiza,. Dat is echt mijn plekje om tot rust te komen aan het strand.

Woensdag 8 juli lopen wij binnen in Den Helder. We lossen onze vis op een auto van Merema naar Urk. Na al het werk om de kotter weer visklaar te maken gaan we weer naar onze geliefden die met smart op ons wachten.

Voor mij geldt nu één ding: gas terugnemen en genieten van en met elkaar wat het leven ons te bieden heeft naast ons mooie werk als Visserman.

Dirk Kraak,

dirk.bra7@gmail.com