Grootste geheim van Zierikzee

ZIERIKZEE - Elk jaar is het gissen en er worden zelfs weddenschapjes afgesloten wie de nieuwe mosselprinses van Zierikzee mag zijn. Tot het moment dat de prinses binnenkomt weet vrijwel niemand iets. Natuurlijk wordt er op jonge vrouwen gelet hoe ze zich de laatste dagen gedragen, maar ook dit jaar is het weer gelukt.

Stralend komt ze binnen in het restaurant ‘De Kaoie’: Rosette Schot (21), dochter van Ben (ZZ 4) en Sanja Schot. Ik zie vader Ben bijna achterovervallen van verbazing als zijn dochter wordt binnen gebracht en er een emotionele ontmoeting tussen vader en dochter plaatsvindt. ,,Nu begrijp ik pas hoeveel leugentjes er voor het geheim nodig waren. Want normaal ben ik hier niet op zaterdagmorgen, maar ben ik mossels aan het vissen om Neeltje Jans te bevoorraden’’, aldus de trotse vader. 

Nadat ze de bloemen heeft gekregen van de vorige mosselprinses Gerlieze Schot neemt Rosette de microfoon in handen. Het speechen gaat haar makkelijk af. Ze vertelt dat de jurk gemaakt is door een coupeuse: ‘Ruth’s Couture’ in Rijswijk. ,,Ik woon en studeer in Den Haag, dus dat was mooi dichtbij.’’ Ze vertelt me dat ze aankomend jaar Russisch gaat studeren aan de Universiteit in Leiden. Dus Rosette is nog wel even studente, maar vandaag niet. 

,,Van jongsaf aan zijn in ons gezin de Havendagen traditie en omdat mijn moeder in 1994 ook mosselprinses was wist ik van haar wel wat er van me verwacht werd, en ik ga ervan genieten.’’ 

Rosette bedankt aan het einde van haar speech keurig alle vrijwilligers die deze Havendagen weer tot een succes maken.

Hechte traditie

Dit jaar zijn het voor de 35ste keer Havendagen en er is een speciale tentoonstelling in het Stadsmuseum te Zierikzee met als thema: ‘Ervaar het ontstaan van een hechte traditie’.

Er staan daar 34 jurken uitgestald en via een QR-code is het verhaal achter de jurk te lezen. Ik zie bekende Zierikzeese namen als Van de Zande, Scheffer, Praet, Van den Hoek. Maar de boventoon is de naam Schot.

Eén voorbeeld van Willianne Schot, dochter van Jan en Martine Schot (ZZ 7). Ze vertelt:

,,Midden in een college word ik opgeschrikt door een onbekend telefoontje. Ik sluip de collegezaal uit en neem de telefoon op. Goedemogguh met Jaap Schot. Het is april 2009 en ik weet gelijk waarom Jaap mij belt, want dat doet hij niet zomaar. Bedenktijd die hij mij aanbied heb ik niet nodig en ik word verder doorverwezen naar de ‘Krukel’, waar ik weken later in het diepste geheim naar toe ga en met een goed gevuld envelopje naar huis ga. Mijn oma die coupeuse is geweest werd ingeschakeld en ze heeft een prachtige zilveren jurk voor me ontworpen. Ik hield nog wat geld over, wat me als studente toen goed van pas kwam. 

Maanden later komt het roddelcircuit op gang en regelmatig vraagt men een weinig subtiel aan mij of ik dit jaar de mosselprinses ben. Ik?! ‘Je denkt toch niet dat ik mijzelf in zo’n jurk hijs en de hele dag naar de mensen zwaai’. Nee, dat is inderdaad niets voor jou. 

Een week voor de Havendagen zit mijn vader Jan Schot zijn speech te maken, en zonder dat hij het weet is hij dus de toespraak voor zijn dochter aan het schrijven. Zaterdagmorgen 27 augustus 2009 ga ik zoals gewoonlijk op mijn fiets naar mijn bijbaan. ‘Je bent wel op tijd voor het meevaren hé, en ik antwoord braaf: ‘Ja pap, komt helemaal goed’!

Die ochtend na een daverend applaus, verbaasde gezichten en een hoop gemompel. ‘Is dat er eentje van Jan? Ja, dat is d’n oudste. Dan volgt er een schitterende dag, ik heb er ontzettend van genoten.’’

Ik las op de tentoonstelling nog een quote van Gerlieze Schot (dochter van Arco Schot, ZZ 9): ,,Met een mosselvisser als vader wist ik dat de grote vraag ooit een keer zou komen.’’ 

Veel over de mosselprinsessen is te zien op de tentoonstelling en in het speciale boek ‘Havendagen van Zierikzee’, geschreven door Iris van der Zande, conservator van het Stadsmuseum.

Maar wat daar niet in staat kreeg ik te horen van Leon Praet (ex-ZZ 5). Hij vertelt: ,,Op enig moment ging ik naar een adres in Zierikzee, belde aan en ging naar binnen om een jonge vrouw te vragen of ze dat jaar mosselprinses wilde worden. Na een tijdje ging ik weer weg, maar de buurvrouw (zo eentje die we allemaal wel kennen) had me gezien. Aan het einde van de week kwam haar man thuis en de buurvrouw vertelde hem dat er een vreemde man een tijdje binnen was geweest en ze wist niet wie het was... Toen de duimschroeven werden aangedraaid moest deze kandidaat-prinses het wel verklappen, maar verder is het nooit uitgelekt. Of een meisje wat enkele keren niet durfde en toen ze het wel zag zitten bleek ze in verwachting.‘’ 

Er hangt inderdaad een ‘positie-prinsessenjurk’ in de tentoonstelling. Als laatste noemt Leon een vrouw die nu 50 jaar is en hem heeft toevertrouwd dat ze nog steeds spijt heeft dat ze het verzoek tot mosselprinses heeft afgewezen.

De mosselprinses is wel een vrouwending, maar als ik zie hoe trots de stoere vaders zijn is het toch ook weer een mannenzaak. Mooie traditie toch?

Nico Laros