Wilt u een abonnement afsluiten, nieuws doorgeven, een advertentie plaatsen of online adverteren in Visserijnieuws? Klik dan hier.

Dagboek van een Visserman week 47

In mijn laatste dagboek in oktober kondigde ik aan dat ik volgend jaar zomer wil aftreden als voorzitter van EMK. In de tussentijd gaan we op zoek naar een geschikte kandidaat om deze rol te gaan vervullen. Daarom zal ik ook regelmatig een oproepje doen om je aan te melden voor het bestuur van EMK. Bij deze.

Voor mijzelf is het bestieren van een actiegroep een uitdagende maar eerlijk gezegd ook zware opgave. Want als je er goed inzit voelt iedere aanval op onze sector als een persoonlijke. Dat is belastend, maar geeft ook de juiste drive die je moet hebben. Want ik vind dat ik er vol voor moet gaan en tegelijk open moet staan voor alles en iedereen. 

Het gebruik van de Noordzee en de ruimtelijke inrichting daarvan is het laatste jaar een veelbesproken onderwerp in de politiek en de media. Iedereen lijkt opeens ook een mening te hebben over het huidige gebruik van de Noordzee door bijvoorbeeld onze vissers, bodemberoering is opeens ook weer een issue - tot op hoog Europees niveau - en na de aanlandplicht vormt deze discussie een grote bedreiging voor ons voortbestaan.

Verdeeldheid

Maar mijn grootste uitdaging is toch wel de verdeeldheid die wij als vissers onderling hebben. Het is zonde dat er zoveel tijd en geld verloren gaat aan interne discussies, terwijl de focus zou moeten liggen op het toekomstperspectief voor onze vissers. Zelf denk ik dat we te veel via een blik uit het verleden kijken naar de toekomst. 

Want we blijven maar hopen dat wat we hadden ooit weer terugkomt, zoals met de pulsvisserij, die toch jaren een baken van hoop was voor veel ondernemingen inclusief de onze. Het heeft mij ook maanden slapeloze nachten gekost om dit los te laten en de blik weer vooruit te krijgen. Aan de andere kant wist ik ook dat als wij er met z’n vieren in het familiebedrijf en met de hulp van onze neefjes en de trouwe bemanningsleden achter gaan staan we er wel weer komen. 

Rol grote reders

Zo zouden we ons ook met de hele sector op moeten stellen en er samen achter moeten gaan staan. We zullen ons verlies moeten nemen en vooruit moeten gaan kijken. Dat zullen we met elkaar moeten doen en zullen dan ook iedere uitgestoken hand moeten verwelkomen. Ik zie hier ook een rol voor de grote reders, want zij kunnen met hun invloed het verschil maken om onze gehele sector weer op koers te krijgen. Want zoals ik al eerder zei: we zullen het met elkaar moeten doen willen we overleven. Ik denk ook dat het luisteren naar een ander kan helpen om publieke vraagstukken op te lossen die van groot belang zijn om te overleven als sector. 

De huidige passieve en verdeelde houding is funest voor ons allemaal en ik denk ook dat onbewust deze houding van velen voor mij de vraag opriep of ik niet aan een dood paard loop te trekken en er beter mee kan stoppen. Maar wees gerust. Ik ben opgevoed om iets af te maken waar je aan begint. En ik denk zelf dat EMK maar het begin is van iets dat groeit in mijzelf en dat ik altijd op welke manier dan ook voor onze sector op zal komen. 

Tegenlicht

EMK staat zelf ook nog maar in de kinderschoenen. En als ik terugkijk naar wat wij allemaal al gedaan en bereikt hebben op het gebied van aandacht voor de sector dan kunnen wij niet anders dan tevreden zijn. Want vergeet niet dat wij dit met elkaar hebben gedaan. 

Iedereen speelt een rol in EMK. Ook vissers die normaal altijd zwijgen en achter in de zaal zitten hebben we nu toch ook geprikkeld om hun mening te geven in een artikel of interview voor de radio of de tv. Toen ik vorige week de uitzending van Tegenlicht over de toekomst van de visserij terugkeek zag ik ook iets van onze EMK-invloed terug bij Louw, Klaas en jeugdvriend Arie de Kiele. Prachtig gedaan hoor mannen. Petje af voor jullie, ook voor de mannen op de Urker botter.

Jonge gasten

Woensdag 10 november. Broer Fred en ik zijn een weekje samen aan de wal om schuurbaas Hugo Slot en zijn assistent Marco Bakker een weekje te helpen met het maken van twee boomkornetten van 8 meter tuigbreedte. We zitten nu nog op de kreeftjes, maar willen in de winter toch een uitwijkmogelijkheid hebben. Zo hebben we onze zinnen op boomkornetten gezet die we onder onze pulswings willen hangen. We hebben deze wat aangepast naar eigen idee en zullen die waarschijnlijk half december insteken.

Weertjan is deze week schipper op de BRA 7 en heeft gezet boven de 56 NB bij het Smarg, vanuit Eemshaven een twintig uur draaien. Hij vist daar samen met de gebroeders Mick (HD 36) en Rowin Zijlstra (HD 35). De nieuwe generatie moet het dus doen deze week, en het vervult je met trots dat deze gasten het aandurven om het roer over te nemen. Net als neefje Jop Kraak en Henk Bais jr, of de broers Pieter en Nan Bakker van de HD 29 en Jacob en Marcel van Veen van de WR 129. Allemaal jonge gasten uit Den Helder die nog een toekomst zien in de visserij, en voor deze gasten wil ik graag mijn werk voor de sector met EMK of in een andere vorm blijven doen.

Als we aan een bakkie zitten in de schuur belt Weertjan van zee met een minder bericht. Hij vertelt dat de schoonvader van een van onze opvarenden op sterven ligt en vraagt aan ons wat te doen. Kalm zeg ik zich voor te bereiden om naar binnen te gaan. Ik zal zijn vrouw even bellen en haar sterkte wensen en geruststellen dat haar man naar huis komt om samen deze last te dragen. Velen vergeten waar onze vrouwen zo vaak alleen voor staan. En in dit geval is het ook belangrijk voor je relatie om dit komende verlies van een dierbare samen te dragen en te verwerken. 

En zo schakelen we weer over van plan A naar plan B en bereid ik me voor om naar zee te gaan. Dus rij ik donderdagmorgen richting Eemshaven en stap aan boord van de ‘Jade’, om na het lossen richting zee te gaan. Het is gelukkig mooi weer en we stomen rond 15 uur het Rifgat uit richting de visgronden. 140 mijl staat er op de teller en met een mijl of 9 zullen we er een zestien uur over doen. Na mijn wacht ga ik lekker de kooi in en na enkele plasmomenten komen we vrijdagmorgen aan op de visgronden, waar wij om acht uur onze netten zetten en een trek noord-in doen.

Veelbelovend

De eerste trek die we doen is veelbelovend. Er komen 32 kisten mooie kreeft uit. De trek erop 27, dus dat telt gelijk op. We zijn dik tevreden. Bij ons ligt neef Pieter met de BRA 2, die ook mooie vangsten meldt, net zoals Mick en Rowin van de 36/35. ‘s Nachts is de visserij een stuk minder en valt dan terug naar een kist of 9. 

Zaterdag komt er een klein koudje uit het zuiden en de visserij breekt bij ons wat af. Het is ook erg plekkerig. Deze week krijg ik van mijn neef weer een lesje kreeftenvissen. Het is weer goed om met elkaar op te trekken, want we liggen een eind van huis. Zo heb je met een praatje en een raadje veel steun aan elkaar, ook als er iets stuk is en je elkaar kan helpen aan een onderdeel of indien nodig een sleepje naar de haven. 

Ook zondag en maandag is de visserij erg wisselvallig. De dikke trekken zijn eraf en zo lopen de vangsten van 15 naar 6/7 kisten met de nacht. De sortering is goed en langzaam worden de kisten gevuld met langoustines. De grond op deze bestekken is erg moeilijk en daarom is het continu nodig de zaak scherp in de gaten te houden met snelheid en spreiding tussen de scheerborden. Zo is er weinig tijd om even bij te springen aan dek en beperk ik mij tot het eten koken en wachtlopen. 

Denemarken

Als ik dinsdag de weerberichten bekijk zie ik dat er weer een depressie op komst is en we een plannetje moeten maken wanneer we naar binnen gaan en waar. Thyborøn is ook een van de opties en als ik de visprijzen zie die daar worden gemaakt voor de langoustines en schol et cetera ontstaat het plan om onze vis daar eens op de Deense afslag te verkopen. De gebroeders Zijlstra hebben al goede ervaring met het hier aanlanden.

Als we woensdagmorgen liggen te vissen en de jongens in de kooi liggen hak ik samen met broer Fred de knoop door en besluiten om onze vis van deze reis in Denemarken te verkopen. We halen om 13 uur voor het laatst onze netten en zetten koers richting Thyborøn, waar wij na een slingerstoompje rond een uur nachts binnenlopen. Het is voor mij meer dan vijftien jaar geleden dat ik hier voor het laatst ben geweest, toen we op kabeljauw spanden met de SC 41 van Kees van Eekelen.

Thyborøn is een echte vissershaven, waar ook alles is ingericht voor de visserij. De mensen begrijpen daar nog hoe het werkt en hoe je een visserman moet benaderen en ontzorgen na een lange reis op zee. We lossen onze vis, laden kisten en water en gaan na een paar biertjes op de goede afloop naar de kooi. 

Onderste regeltje

‘s Morgens regel ik nog een busje en haal rond 11 uur de besomming op de afslag. Er staat een 4 voor, dus zijn we dik tevreden. De prijs mocht van mij nog wel iets stroever maar is oké. Als ik de bespaarde brandstof van heen en weer varen en de extra vistijd erbij optel mogen we zeker niet klagen. Zo werkt het ook; het onderste regeltje is van belang. Deze reis was dan met gebreken, maar al met al was het resultaat meer dan goed.

Donderdagavond 18 november stap ik dan ook weer tevreden de deur in waar mijn vrouw en trouwe viervoeter mij weer begroeten. Het genieten kan beginnen, want thuiskomen blijft toch altijd nog het mooiste van de reis.

 

Dirk, 

BRA 7

De eerste klap is een daalder waard. Beste trek met dik dertig kisten Noorse kreeftjes.

Sinds lange tijd weer eens in Thyboron.