Afbeelding
Visserijnieuws

Dagboek van een Visserman - Week 12 - 2024

Algemeen

Maandagavond 11 maart stomen we via het Rifgat naar zee. Het is prachtig weer, met een kleine deining uit het oosten. We zetten deze keer koers richting de Paal, een visbestek waar deze tijd vaak schol en tarbot goed te vangen zijn. Broer Fred had daar de vorige visreis al aardig bewijs gehad met de twinrig. We zetten daarom de volgende morgen om 5 uur onze netten bij het Zakkenplekje, dat is aan de onderkant van de Witte Bank. Maar als ik onze scheerborden vier willen deze maar niet spreiden, en dat terwijl het de reis ervoor wel ging. Na een paar pogingen bedenk ik dat we misschien eerst het gewicht moeten vieren en daarna de borden, precies het omgekeerde wat we nu doen. Gelukkig, de volgende poging lopen ze mooi weg bij de kotter. 

Het is voor ons ook nog een leerproces met dit nieuwe type Thyborøn-scheerborden; nu met de twinrig gaat het ook weer anders dan met een enkel inktvisnet. Na een uur of vier halen we voor een mandje tarbot/griet met vier mandjes schol. Het is nog rustig qua kotters. Tegen de middag en avond arriveren er meerdere collega, zoals de MDV 1 en 2 en de UK 44. De middag- en ook avondtrek zit er wat meer zwartvis (tarbot/griet) bij. 

Nieuwe windparken

Het valt op dat er hier rond de Witte Bank aardig wat activiteit van onderzoeksvaartuigen is. Gezien het aantal meetboeitjes dat is gedropt belooft dit niet veel goeds, want dit zijn voorbodes voor het zoveelste windpark wat beslag zal leggen op onze belangrijkste visgronden. Het is frustrerend. En dat terwijl er aan de oostkant van deze visgronden een natuurpark (Natura 2000) ligt ter grootte van Noord- en Zuid-Holland bij elkaar, waar wij ook al niet meer mogen vissen. 

Het erge is dat bij al deze plannen die in het algemeen belang worden gedaan de visserman geen inspraak heeft en simpelweg wordt genegeerd. Maar het gekke is dat wij in het algemeen belang ook de mensheid voorzien van gezond voedsel uit zee, en voedsel is natuurlijk levensbehoefte nummer 1.

Zorgen en verdriet

Als ik zaterdagmorgen thuis aan een bakkie zit krijgen we een verontrustend berichtje van Jan de Boer van de UK 197. Jan ligt na een herseninfarct in het ziekenhuis en inmiddels revalidatiecentrum. Gelukkig was hij er op tijd bij omdat hij zelf de verschijnselen herkende en er snel actie werd ondernomen. 

En dit nadat we de week ervoor werden opgeschrikt door het bericht dat Frank Oosterman junior (HD 42) van boord was gehaald in Hvide Sande na hartklachten. Nou, dat is schrikken, vooral voor hun en hun gezinnen. Voor beiden breekt er een spannende en onzekere tijd aan. 

Jannus

Vooral met vriend Jan hebben we de afgelopen jaren samen veel meegemaakt met EMK. We hebben elkaar in die tijd ook goed leren kennen. Zonder Jan zijn verbindende kracht had EMK nooit zo groot en succesvol kunnen worden. Jan is ook een op en top visserman, en toen er in 2022 een saneringsronde aankwam keek ik er van op dat Jan zijn bedrijf in de wilgen hing. Ik dacht: dit is wel een teken aan de wand. Velen volgden jammer genoeg. Eigenlijk begreep ik ’t wel, want er was op deze manier bijna geen toekomstperspectief meer voor de grote kotters zonder pulstuigen. Ik zag ook dat het pulsverbod een ander mens van Jan had gemaakt; hij was zijn vertrouwen in de overheid kwijt, net als veel andere vissers met hem. 

Toen ik in april 2023 meedeed met de opnames voor het tv-programma van de Energieman wilde de producent ook naar Kampen om bij scheepssloperij Hoeben te filmen. Eenmaal op het terrein daar zag ik de respectloos platgeslagen bruggen van kotters die aan de kade lagen. Dat was de manier om ze onbruikbaar te maken om in aanmerking te komen voor het saneringsgeld. Ik had en heb hier maar één woord voor: verschrikkelijk! 

Mijn hart brak. De UK 197 lag vooraan en met een brok in mijn keel liep ik er heen. Eenmaal bij de kotter stapten toevallig Jan en zijn broer Meindert de kade op met wat laatste spullen die zij van hun platgeslagen kotter af hadden gehaald. Ik denk dat dit beeld voor altijd in mijn geheugen staat gegrift. En ik weet ook dat ik vanaf dat moment heel anders tegen mensen aan ben gaan kijken die dit algehele afbraakbeleid verzinnen, uitwerken, implementeren en handhaven. Want iedereen die dit heeft veroorzaakt realiseert zich niet wat dit met mensen doet. Deze koers die milieu- en natuuractivisten varen en het beleid dat politici en ministeries uitwerken maakt heel veel kapot, vooral bij onze vissers en boeren die worden geslachtofferd voor onhaalbare ambities. 

Het heeft er denk ik ook mede toe geleid dat Jan nu in deze benarde situatie zit, omdat zijn passie hem min of meer werd afgenomen. Want vissen was alles voor hem. Jannus, van deze kant veel sterkte, en met jouw rotsvaste geloof en de liefde van je gezin kom je er vast wel weer bovenop. Sterkte en beterschap makker. 

Dat geldt natuurlijk ook voor Frank Oosterman en mijn goede vriend Rene Looy die momenteel ook met hartklachten in het ziekenhuis ligt.

Alexander Plooij

Later die week volgt er nog zorgelijker nieuws als we horen dat Alexander Plooij plotseling is overleden aan een hartinfarct. Alexander leerde ik kennen via Pedro Rappe. Alexander was een oud-visserman en runde nu een communicatiebureau (Connecting Fields). Omdat zijn hart altijd bij de visserij lag en hij ook zag hoe moeilijk wij het hebben wilde hij ons graag pro deo van advies voorzien. Alexander was een vriendelijke en prettige man in de omgang, regelmatig stuurde hij mij een appje met de vraag hoe ‘t ging met EMK en de visserij in het algemeen. In zijn laatste appje van 29 februari schreef hij: ‘Dirk, de sector moet nu wakker worden, voor het te laat is!’

Langs deze weg wil ik zijn geliefden veel sterkte wensen met het verlies van Alexander. Ditzelfde geldt ook voor de nabestaanden van mijn grootste fan Bertus (Biefstuk) Medendorp, oud opvarende TX 29, die vorige maand overleed.

Project HD 66

In garnalenland is het ook al maanden hommeles. Slechte vangsten, onzekerheid en een beknellend keurmerk zorgen ervoor dat een groot aantal garnalenvissers voor het MSC-label heeft bedankt. Voor sommige bestuursleden is dat onacceptabel en dat is in mijn ogen niet terecht, want de financiële toestand van veel bedrijven is erbarmelijk. Nu de garnalenprijzen goed zijn en de knip leeg is, maar ook gezien het bemanningenverloop, was er geen slechter moment om de garnalenkotters stil te leggen door middel van een visregeling van één dag per week. Wie bedenkt zoiets? Want dan kun je beter zeggen: Stop maar. En dan..? Wie betaalt de rekeningen en wie zorgt er voor een inkomen voor de opvarenden? 

Maar dan een week later worden plotseling de beperkingen opgeheven en mag iedereen weer naar zee. Zo ook de HD 66, waarop deze reis neef Jop schipper is, omdat broer Peter is geopereerd aan een vierdubbele liesbreuk.

Schraal

Het is alweer woensdag. We vissen nu bij het wrak van de UK 2. De eerste trek daar is een mandje zwartvis met twee kisten schol. De tweede trek 60 kilo met twee schol en de derde 50 kilo met 2,5 schol. Het is allemaal aan de krappe kant en gezien de reis ervoor een heel ander beeld. Bij de buren hoor ik niet veel beters. Het is ook nog maart. En ja, dan kan het heel erg verschillen met de ene of de andere week. Want de meeste vis is net als de vogels bezig met zijn voorjaarstrek.

Aan de wal

Aan de wal gaat ook alles door en heb ik regelmatig contact met mijn broers Peter en Fred over onze bedrijfstransformatie. De weken dat ik aan de wal ben heb ik ook samen met mijn broers en zwager een toekomstplan uitgewerkt, beginnend met het reorganiseren van de loods en het twinrigproject van de HD 66, die straks in april daarvoor klaar wordt gemaakt. Al met al weer een grote investering, die gelukkig nu met financiële hulp vanuit de ENERGIEVIS-regeling wordt ondersteund. Veel offertes en tekeningen van het nieuwe achterschip HD 66 passeren de revue en op 7 maart geven we er met wat aanpassingen onze zegen aan en geven we machinefabriek Luyt groen licht.

Zelf gaan we de kabels en pezen voor onze netten maken en ook de reserve achternetten voor de nieuwe twinrignetten. Die bestellen we bij Nettenmakerij Urk. We hebben goede ervaringen met Harm Hendrik en zijn team en vertrouwen er op dat hij voor Peter een paar suikernetjes zal maken. Het netwerk bestellen we bij CIV Den Oever, omdat de HD 66 daar lid is en ook omdat wij graag met premium netwerk van Euronete (Lankhorst) werken. Netwerk is in mijn ogen een deel van je vangstsucces, en weerstand en slijtage worden bepaald door de kwaliteit van het netwerk. 

Omdat de HD 66 maar een beperkt vermogen heeft zullen we vooral kijken naar het optimaliseren van de visbeug, zoals de vislijnen, die dun en licht moeten zijn, de weerstand van de netten en kabels en een stel optimaal presterende visborden. Daarnaast willen we met een compleet net-monitoring en brandstofmeetsysteem de zaak optimaliseren.

Dok Luyt

Vrijdag staat een windje uit het westen. Jammer genoeg is de visserij schraal. Hopelijk verandert het snel. Maar zoals gezegd, in maart kun je alles verwachten. We liggen nog bij de UK 2. Gelukkig doen we overdag nog twee trekjes van een paar mandjes zwartvis. ‘s Nachts wippen we even over de stenen van het Trappetje en vissen zuid-in op de Paal aan. 

Zaterdag staat er een dikke bries uit het noordwesten. We blijven dan ook de hele dag wat zuidzuidwest-in vissen. Omdat we maandag bij Luyt in Den Oever even in dok moeten, stomen we een uur of 7 west-uit en zetten zondag onze netten onder het Puzzlehole bij de NAM-boeitjes. We doen daar nog een paar trekken, maar allemaal voor weinig. Zondagavond zetten we koers richting Den Helder en onze geliefden. We lossen onze vis op de vrachtwagen naar Urk. 

Het was een week met ups en downs en vol zorgen. Toch moeten we ook hier weer doorheen. Ik denk weer even aan ome Jan Kraak en pa en dat ik ook hem nog steeds mis. Gelukkig gaat het met mijn moeder goed en geniet zij op haar manier van alles wat het leven haar heeft gegeven. Dat geeft mij troost en de kracht om door te gaan en het allemaal een plekje te geven.

Zo is het leven, en we worden ouder. Laten we daarom meer genieten en leuke dingen doen, maar laten we vooral dankbaar zijn voor wat we wel hebben en kunnen. Geluk zit gewoon in de kleine dingen.

Als ik de volgende dag thuis de deur in stap adem ik diep. Ik geef mijn vrouw een zoen en de hond een knuffel. Dan valt alles van mij af en kan het grote genieten weer beginnen.

Dirk, BRA 7

dirk.bra7@gmail.com

H We reorganiseren de rederijloods. Op de foto onze schuurbaas Hugo Slot.
H Terug van een kort dokbezoek aan Luyt.