Wilt u een abonnement afsluiten, nieuws doorgeven, een advertentie plaatsen of online adverteren in Visserijnieuws? Klik dan hier.

Dagboek van een Visserman

Om m’n steenkolenengels een beetje op peil te houden lees ik af en toe Engelstalige tijdschriften en kijk ik ook wel eens naar de BBC. ‘Match of the Day’ op zaterdagavond, waarbij de Premier League in samenvattingen wordt getoond, sla ik niet vaak over. En ’s winters, als we in de Duitse Bocht liggen te vissen en de visserij wat meer ontspannen is als in de zomer en herfst onder de Nederlandse kust, kijk ik ’s nachts nog wel eens naar Country Files.

Country Files is een programma dat het platteland van het Verenigd Koninkrijk in al z’n facetten toont. Tijdens zo’n programma werd Cornwall getoond, en na overleg met m’n vrouw besluiten we te proberen een korte vakantie te regelen in het zuidwestelijkste deel van Engeland. Het regelen van zo’n vakantie is werk dat wordt opgepakt door m’n vrouw, en dat kun je gerust aan haar overlaten want ze is erg precies en erg vasthoudend. Als ze zich ergens in heeft vastgebeten laat ze niet meer los. Dat bleek ook al vrij snel, want een B&B was snel gevonden in Newlyn, aan de zuidkust van Cornwall. Het boeken van overtocht en huisvesting was afgelopen voorjaar al gebeurd en eigenlijk kon niks ons nog beletten om te vertrekken op donderdag 12 augustus, behalve corona natuurlijk. M’n vrouw volgde de laatste corona-updates nauwlettend, terwijl ik me met de visserij bezighield.

Dalende prijzen

Dalende garnalenprijzen waren voor mij veel belangrijker dan de laatste reisadviezen van ANWB of Nederlandse overheid. In week 31 begonnen, in navolging van de zuid, de vangsten boven de Waddeneilanden ook iets toe te nemen. De boxen die werden opgedraaid waren vrij fors, met veel kleine garnalen, zodat de trekken wel wat korter werden en het mooi uit kwam dat Krijn, zoon nummer 2 en voorzien van een geldig monsterboekje en dito gezondheidsverklaring, als derde man aan boord was.

Donderdag 5 augustus losten we een dikke 2.300 kilo, en als de garnalenprijs nog op het niveau lag van een week eerder maakten we een mooie week. Het was vrijdag wel een tegenvaller toen de garnalenhandelaren hun prijs bekend maakten. Een euro minder dan de vorige week! En het gekke was dat alle handelaren op een ongeveer gelijk moment hun prijs met hetzelfde bedrag lieten zakken. Je zou bijna kunnen denken dat het afgesproken werk was…

In week 32 gingen er weer enige dubbeltjes van de prijs af, terwijl de vangst niet in verhouding steeg. Vanuit de zuid werden wel vangsten van 6 en 9 ton gemeld, maar noordelijk bleven de vangsten, bij de inmiddels te lage prijzen, toch wel wat achter. We waren weer met z’n drieën en het was de bedoeling dat ik woensdag na het lossen van de vangst aan de wal zou blijven( mijn plek werd ingenomen door kleinzoon Thijs), om donderdagmorgen op tijd naar de veerboot Duinkerke-Dover te vertrekken.

 Cornwall

Tot op het laatst was het echter voor mij onduidelijk waar ik zaterdag 14 augustus zou zijn, op Breezanddijk of in Cornwall, omdat de Britten heel wat obstakels hadden opgeworpen om in hun land te komen. Vaccinatie was niet voldoende; er moest ook nog een Covid-test worden gedaan en ook in Engeland moest dit, twee dagen na aankomst, herhaald worden. Omdat ik soms wel een ietsiepietsie tegendraads kan zijn en ik het gevoel kreeg dat premier Boris Johnson ons liever niet naar zijn land ziet komen, besloten we dit toch te doen, zodat we donderdagmorgen met een vaccinatiebewijs, negatieve Covid-test, bewijs van aangevraagde test in Engeland, een eerlijkheidsverklaring en natuurlijk ferryticket en paspoort richting Duinkerke vertrokken.

Het was redelijk rustig op de weg, alleen bij Antwerpen is het altijd druk. Ruim op tijd kwamen we aan bij de veerboothaven Loon Plage bij Duinkerke. Ik vind het altijd leuk om door Frans Vlaanderen te rijden en de altijd nog Nederlandse plaatsnamen te herkennen. Vroeger op school leerde meester Begeman ons dat je in Rijsel (Lille) gewoon Nederlands kunt spreken. Dat was een mooi verhaal, maar complete onzin. Er is bijna niemand meer in dit deel van Frans Vlaanderen die ook daadwerkelijk Vlaams spreekt.

Na vier controleposten en vier slagbomen waren we samen met nog tien personenauto’s op de ferry. Rustig aan boord dus, maar dat kon je niet zeggen van de Engelse wegen. Druk, druk, druk. Zelfs op een achtbaansweg schoot het niet echt op, maar dit zorgde er wel voor dat ik meer tijd had om aan het linksrijdende verkeer te wennen. Via Stonehenge kwamen we na een reis van inmiddels 10 uur in de vooravond in Newlyn aan. Na een vlotte kennismaking met Chris en Sue van de B&B gingen we eens op zoek naar onze eerste fish&chips.

Fish&chips

Het was druk met vakantiegangers in Cornwall en dus ook in Newlyn. Volgeboekte restaurants en lange rijen wachtenden zag je overal rond etenstijd. Omdat we niet zo op tijd stonden lukte het ons om onze magen te vullen met overheerlijke kabeljauw en zeer goed gebakken patatten. Dat is heel wat anders dan een veertig jaar geleden, toen ik voor het eerst naar Londen ging en daar fish&chips kocht. Ik kan het me nog steeds herinneren: de vis was bruin en stonk en de patat was slap en erg vet. Zonde van het geld, ik heb het toen weggegooid. De kwaliteit van tegenwoordig is echt top. Supervers en prima gebakken; geen probleem om iedere dag een portie te nuttigen.

Na ons eerste Engels maal lopen we wat richting de haven van Newlyn, wat ons wel wat doet denken aan Lauwersoog. Heel veel visserijschepen in soorten en maten met verschillende visserijnummers: PZ=Penzance, E=Exeter, PH=Plymouth, FH=Falmouth, TO=Truro en SS=St Ives. Op een van de kades staat onder een lantaarnpaal een visser te nettenboeten. De visser, Richard Turner, is eigenaar van de 10 meter lange PH 5547 en is een single rigger; een bordenvisser met één net. Richard vertelt dat hij meestal alleen vaart en iedere dag uitvaart, als het weer het toe laat, en dan meestal twee trekken van vier uur doet onder de kust van Newlyn tot aan Brixham, al naar gelang het seizoen. De gevangen vis (heek, tongschar, schartong, zeeduivel) wordt verkocht via de afslag in Plymouth. Daar zijn de visprijzen nog iets beter dan bij verkoop via de afslag van Newlyn.

Dit jaar is de afslag van Newlyn, als laatste in het Verenigd Koninkrijk, begonnen met een digitaal weeg- en online veilsysteem en dit heeft onmiddellijk geleid tot hogere visprijzen, die echter nog niet kunnen tippen aan de visprijzen in Plymouth en Brixham (vooral tong). Een neef van Richard, die visserman is in het Schotse Buckie, laat z’n vis vaak veilen in het veel zuidelijker gelegen Plymouth vanwege de goede visprijzen. Tong kost tussen de £10,- voor de sliptong tot £30,- en meer voor de grootste soort, zeeduivel, als ham aangevoerd, kost £16,-. Dit is een afslagprijs die een euro of vier hoger ligt dan de groothandelsprijs aan de horeca in Nederland.

Net als overal in de visserij heb je hier ook problemen en de problemen zijn vrijwel identiek aan wat ik elders hoor. De eisen die de diverse overheden aan de visserijschepen en z’n bemanningen stelt worden ook in Engeland steeds strenger, soms op het absurde af. Ook het vinden van gekwalificeerde bemanningsleden is een steeds groter wordend probleem. Door Brexit wordt het moeilijker om Europese vissers aan te trekken en je ziet op de vloot van Newlyn vrij veel Ghanezen die hier als vijfde en zesde man varen. Deze mensen zijn vaak voormalige vissers uit Ghana, die hier een driekwart jaar verblijven om daarna weer terug te keren naar Ghana met hopelijk een flinke zak geld. 

Maar ondanks alle problemen zijn bijna alle visserlui die we spreken niet ontevreden, vooral voor wat betreft de prijsontwikkeling van de aangevoerde vis. Nieuwe viskopers, aangetrokken door het nieuwe moderne veilsysteem, hebben gezorgd voor deze prijsstijging. 

Via de Newlyn Fishmarket, de afslag, wordt bijna iedere dag vis verkocht. Zaterdag en zondag is er geen verkoop, maar het sorteren van vis begint al weer op zondagmiddag. Er werken tien personen bij de afslag en heel veel sorteerwerk gebeurt machinaal, via een geautomatiseerd systeem, waarbij soorten als tong, tongschar, schartong (hier gepromoot als Cornish sole), heek en de hammen van zeeduivel op grootte worden gesorteerd. Tarbot, griet en de nog redelijk veel aangevoerde zonnevis (John Dory) worden met de hand gemeten. Het afslagpersoneel vertelt dat ze het liefst op zondag werken, omdat het uurtarief dan beduidend hoger ligt dan de andere dagen van de week. 

Wordt vervolgd.

Henk Buitjes, ZK 37

<p>H Fish&chips-shop. De kwaliteit is top.</p>

H Fish&chips-shop. De kwaliteit is top.