Wilt u een abonnement afsluiten, nieuws doorgeven, een advertentie plaatsen of online adverteren in Visserijnieuws? Klik dan hier.

Dagboek van een Visserman

Het is donderdagmiddag 3 juni als ik om vier uur in de bus stap richting Eemshaven waar broer Fred is binnengelopen. ‘s Avonds rond negen uur varen we via de Westereems naar zee. Het is prachtig weer als we door de botenlijn richting de Geuten varen.

Ik probeer mij te focussen op het vissen, maar mijn gedachten dwalen telkens af naar de SEVO-vergadering die wij hadden gehad voor ik naar zee vertrok. De verdeling van de BAR-gelden, die eigenlijk ten gunste van door de Brexit gedupeerde vissers moet komen, lijkt nu via allerlei omwegen in een herstructureringsfonds voor onze hele vissersvloot terecht te komen. Daardoor worden vele bedrijven die quota hebben geleverd voor de Brexit-handelsdeal nu gedupeerd, onder andere ons bedrijf. Het blijkt de normaalste zaak van de wereld te zijn geworden dat een deel van jouw bezit wordt afgenomen zonder dat je daar iets voor terugkrijgt. Hoe zouden andere burgers en ondernemers reageren als het hen overkomt?

Bodemberoering

Daarna was de (aanstaande) stemming in Straatsburg over de Biodiversiteitsstrategie gekoppeld aan de Green Deal besproken. Wanneer ik het woord trawlban hoor, krijg ik het warm en denk: wat gebeurt hier? Waarom wisten wij als actieve vissers dit niet eerder. Er moesten volgens onze EP-leden nog wat tegenstemmers verzameld worden onder de fracties en waarschijnlijk zouden de bewuste paragraven om bodemberoerende visserijen uit te bannen het dan niet halen. Door deze inzet werd ik iets kalmer. Maar ik moest direct terugdenken aan het hele pulsverhaal en de strategie die toen werd gevolgd. Want ook toen werden er geen lieve broodjes gebakken en kregen wij uiteindelijk van de EU een pulsverbod opgelegd, ondanks de grote inzet van onze Nederlandse Europarlementariërs.

Tijdens het varen naar de visgronden bel ik nog even met broer Peter en bespreek met hem het mogelijke verbod op bodemberoerende visserijen. Broer stelt mij wat gerust, omdat het grootste deel van de EU-vissers via demersale visserijen hun brood verdient.

We zetten ‘s nachts om één uur onze netten uit in de Zevende Geut. De eerste trekken zijn goed voor een 35 kg grove tong met een 5 kg tarbot. Als we de dag in vissen zakt de vangst iets terug naar een 25-30 kg. Hoe wij ook trekken, het blijft hetzelfde dopie. Ook in de nacht van vrijdag op zaterdag wordt het niet beter.

We besluiten daarom ‘s morgens richting de Texelse Stenen te varen waar broer Peter een klein schraperijtje doorgeeft. Het is een lange stoom van 70 mijl, maar ik heb het er voorover.

Tijdens mijn wacht probeer ik via Facebook en Twitter andere EU-vissers te waarschuwen voor de komende stemming . Het verbaast mij enorm dat onze visserijverenigingen niet groots aan de bel trekken en net zoals mij een alarmsignaal afgeven richting hun leden of andere Europese visserijvertegenwoordigers. Ook tijdens de SEVO-vergadering bleek dat niemand zich bewust was van de enorme gevolgen die deze resolutie zou kunnen hebben op de gezinnen die leven van de bodemvisserij. Het gaat immers om duizenden gezinnen, hun bedrijven, de afslagen, handel, visdetailisten en restaurants. Onze voedselvoorziening en onze positie in de wereldhandel van vis staan op het spel. Ook het voortbestaan van onze grote visverwerkende schepen is in het geding, want ook supertrawlers moeten volgens de strategie het veld ruimen. Weer wind ik mij hierover op, ben ik de enige?

Zwemmen

Zaterdagmiddag zetten we onze netten bij de westpunt en vissen daar wat in het rond bij broer Peter. De vangst is een mandje tong en een paar tarbotjes. Ik besluit de zondag maar te genieten van het mooie weer en zeg ‘s middags tegen de jongens even bij broer Peter te gaan buurten en zij even kunnen gaan zwemmen. Het water is een graad of 14, voor deze opa te koud en ik blijf dus lekker op de kotter, net als broer Peter. ’s Avonds liggen we weer lekker op en neer te vissen en de vangst wordt iets beter. Maar dan haalt de kotter ineens om en zit één kant vol met ‘bloemetjes’. Het wordt zo langzamerhand een plaag dat spul. Daarbij: als de netten er mee vol zitten, lopen deze ook vol met zand.

Maandagmorgen komen de eerste berichtjes binnen van ongeruste collega vissers over de komende EP-stemming over het mogelijk uitfaseren van bodemberoerende visserijen. Ik weet niet veel meer te melden en app wat in het rond bij de medewerkers van onze EP-leden en zoek zelf op de website van het Europarlement. Ik wil nu gewoon alles weten, ook om mijn broeders op zee gerust te kunnen stellen. Weer is het stil vanuit de bonden en dat begint me te irriteren zo langzamerhand. Ik zal maar niet zeggen wat ik dacht op dat moment.

Vrije zee

Maar goed, ik neem zelf wel de leiding en maandagavond krijg ik via de medewerkers Maybritt Kiel (CDA) en Johanna Kramer(CU) de gevraagde info. Ik moet even van het hart dat wij aan deze twee dames veel te danken hebben als EMK en Nederlandse visserijsector, want zij zijn beiden goed op de hoogte van alle visserijgerelateerde EU-dossiers en hebben meegewerkt aan het tot stand komen van het initiatiefrapport van Peter van Dalen over de invloed van windparken op de visserijsector. Het is voor hen beiden ook erg frustrerend wat er allemaal over onze sector wordt uitgestrooid vanuit de EU en zo langzamerhand hebben zij een dagtaak aan het in de vaart houden van onze sector.

De visserij gaat z’n gangetje. Dag en nacht zien we een mandje tong en dat schraapt wel voor ons. We liggen nu bij de Nautilus, een wrak NW van het Diepe Gat, en daar net op de droogte is een visnamig plekje. Tegen de avond schuift broer Peter iets de diepte in en doet daar een paar leuke trekken. Wij houden ons wat afzijdig. Want het is zo langzamerhand een gegeven dat als wij bij elkaar liggen er meerdere grote kotters even gaan polsen wat wij daar vangen. Soms is dat frustrerend. Maar we leven in een vrije zee en moeten daar maar mee leren leven. Als wij ‘t Diepe Gat wat in trekken doen we gelijk een mooie trek. Het is jammer dat we daarna gelijk een grote buurman hebben, namelijk de HD 4. En nog geen twee trekken later schuift de TX 43 ook over het door ons ontdekte strookje heen. We draaien een mooi nachtje en zijn tevreden.

Doodgeschrokken

Woensdag besluiten we met het EMK-bestuur om zaterdag een crisisvergadering te beleggen op Urk, want de uitslag van de stemming in het EP was dus negatief en het einde van onze manieren van vissen lijkt door deze dwaze voorstellen tot een eind te komen. Onze Belgische en Deense collega’s zijn zich ook werkelijk doodgeschrokken en begrijpen er ook niets van dat ook zij niet waren gewaarschuwd. Het blijkt gewoon dat ondanks de focus op het Green Deal-verhaal men deze stemming toch niet naar waarde heeft ingeschat.

Het is donderdagmorgen als we richting Den Helder varen en daar onze vis lossen voor de verkoop van vrijdag. We maken een leuke besomming en koesteren het feit dat we nog een paar weken mogen pulsen. Want om ons heen hoor ik al weken schrale besommingen van de grote kotters. Samen met de steeds hoger wordende brandstofprijzen zorgt dat er voor dat een groot deel van de vloot in de mineur zit en zorgt ervoor dat zij deze doemscenario’s omtrent een trawlban er niet meer bij kunnen hebben.

Emotie op Urk

Zaterdagmorgen pik ik Peter Boerdijk van de WR 20 op en we rijden samen richting Urk voor een crisisoverleg in de vergaderruimte in de visafslag. Via Juriean Brands hebben we de uitnodigingen om even bij elkaar te komen rondgestuurd naar de diverse belangenclubs. Maar helaas waren de meesten van hen verhinderd of namen niet de moeite te reageren. Gelukkig hadden we een redelijke opkomst en zelfs vriend Job Schot was ondanks zijn lichte hernia toch vanuit Tholen gekomen om mij te ondersteunen.

Het is goed om eens de koppen weer bij elkaar te steken en van gedachten te wisselen over de toekomst van de kottervisserij. Het blijkt gewoon dat ondanks onze inzet als vissers om antwoorden te geven op publieke vraagstukken die er spelen, dit uiteindelijk niet wordt gewaardeerd door de ngo’s, die als antwoord de lat nog hoger willen leggen. Het houdt voor ons nu op. Want de rek en de zin is er uit, en dat is eigenlijk al een paar jaar zo na het door de EU afgekondigde pulsverbod. Het is makkelijk praten door bijvoorbeeld onze minister dat een gelijkwaardig vistuig zomaar is ontwikkeld. Nee, dat is een traject van meerdere jaren en de meeste bedrijven hebben die tijd gewoon niet meer en zullen de eindstreep dan ook niet halen.

We lieten onze emoties de vrije loop en dat is ook goed, want je moet eerst je hart luchten om daarna de blik weer vooruit te kunnen zetten. Het was ook goed dat er rustige denkers bij waren die vaak met goede ideeën komen over op welke manieren we een signaal af moeten geven richting de beleidsmakers. Vooral Pedro Rappe en ons nieuwe bestuurslid Jan Steven Korf (bij deze) blijken een gouden versterking voor ons EMK-team. Ook de inbreng van Nathanaël Middelkoop, die namens de SGP en gemeente Urk aanwezig was, bleek erg nuttig.

In hoofdlijnen hebben we echt eendracht nodig in de vorm van EEN visserijorganisatie, want anders zijn we reddeloos verloren.

Dirk Kraak, BRA 7

<p>H Bloemetjes worden een plaag.</p>

H Bloemetjes worden een plaag.