Wilt u een abonnement afsluiten, nieuws doorgeven, een advertentie plaatsen of online adverteren in Visserijnieuws? Klik dan hier.

Dagboek van een visserman

Vrijdag 18 september vertrekken wij via het Schulpengat naar zee. Broer Fred maakte een leuke besomming, dus de lat ligt deze reis voor ons erg hoog om hetzelfde resultaat te halen. Maar ik weet best dat behaalde resultaten geen garantie voor de toekomst bieden.

We willen deze reis onze netten gaan zetten bij de Nautilus. Dat is een wrak aan de noordwestkant van het Diepe Gat.

SAR

Als we bijna op bestek zijn roept een SAR-helikopter ons aan en vraagt permissie om een oefening te doen op de kotter. We varen schuin op de wind, die op dat moment noordoost 5-6 bft is. Toch gaat de oefening door en ik word verzocht om koers en vaart te blijven houden. Na het uitzetten van de radar begint de oefening. Eerst wordt er een zwemmer op het voorschip aan boord gezet, gevolgd door een arts. Het buiswater slaat af en toe over het voorschip heen, dus het is geen pretje voor hen. Ik vind het heel wat. En als even later ook nog een brancard aan boord wordt gezet, denk ik: gelukkig dat het allemaal goed gaat.

Ik ben blij dat er zulke helden zijn die met weer en wind een patiënt van boord halen na een ongeval of ziekte. We staan hier veel te weinig bij stil, en daarom laten wij hen ook altijd bij ons oefenen, zodat zij het veilig landen op visserijschepen vol met staaldraden en obstakels goed onder de knie krijgen. Want je zal er zelf maar liggen. Dan heb je maar één wens en dat is zo snel mogelijk goede medische verzorging krijgen aan de wal.

Dat geeft moed

Vrijdagavond zetten we onze netten en vissen naar de westpunt van de Texelse Stenen. De trekken zijn goed voor een 30 tot 40 kilo tong. We besluiten wat richting de Black Bank te gaan, maar daar wordt de vangst niet beter dan 30 kilo tong met 10-15 kilo tarbot. Hoger komen we niet en met een gemiddelde tongprijs van 8 euro moet je heel wat vangen. Onze target is toch wel een 60-70 kilo tong/tarbot.

Het is al zaterdagmiddag als ik besluit om naar de ST1/Klaverbank te gaan vissen. Maar ook deze zet brengt geen betere vangsten. We besluiten dan maar om richting het Lange Gat te vissen, en zowaar vallen we in een visserijtje van 40 kilo tong en 30-40 kilo tarbot/griet. Hier vissen we zo een dag of twee heen en neer. We vangen van alles wat, en er zit ook aldoor een mand schol bij. Ook zie ik aardig wat roggen in de box. Het gaat gewoon goed met deze soorten. Iedere trek moet en gaat er een 20 tot 40 kilo gladde en stekelrog levend terug in zee. Want onze weektaks was na een dag al volgevist.

Als er dinsdagavond een briesje opsteekt uit het zuiden breekt de visserij af en gaan we een kantje op. Ik wil iets zuidelijker kijken en we vissen richting de Bruine Bank. Ook daar zien we een mandje mooie grove tong. Dus dat geeft moed. Wanneer we in het gat van de Bruine Bank vissen wordt het zelfs een 60-70 kg, en dat in 1,5 uur! Woensdagavond steekt er wederom een briesje op en nu uit het zuidwesten. We doen nog een paar leuke trekken, maar dan opeens knallen we met het SB-net in de grond. Het tuig komt ondersteboven boven water en staat zwaar van het zand.

Na een uurtje scharrelen hebben we de zaak weer klaar en gaan weer vissen. Maar telkens na een half uurtje blijven we liggen en zit er zand in de netten. Jammer, het is ons niet gegund en we spelen daarom de laatste trekken van onze visreis maar op safe en zoeken wat schonere grond op. Donderdagmiddag vissen we richting Den Helder, waar wij vrijdagmorgen 25 september om 2 uur de haven binnenlopen.

We konden ondanks onze Noordzee-expeditie nog een leuke besomming maken, dus al met al een tevreden mens.

EMK

Het zijn de laatste weken erg drukke dagen voor de bestuursleden van EMK. We hebben besloten om een Europese protestbrief te maken en daarin al onze zorgen te uiten betreffende de grootschalige uitrol van windenergieopwekkers in zee. De brief wordt gericht aan het gehele Europese Parlement, en persoonlijk aan de volksvertegenwoordigers verstuurd. In totaal meer dan 750 mailadressen.

We doen dit omdat er eerdaags een evaluatie komt van onze hoorzitting over windparken in Brussel. Tevens presenteert Peter van Dalen dan zijn rapport dat hij als schaduwrapporteur heeft gemaakt aan de Europese Commissie. Drijvende krachten achter deze protestbrief zijn Job Schot en Morvan Leberre, onze advocaat in Brussel.

Ook proberen we zoveel mogelijk vissers in de kar te krijgen, en zo ga ik een aantal oude bekenden bellen, in Zweden, Denemarken en Duitsland. Daar zij allen enthousiast reageren heb ik er goede moed op dat het Europees breed gaat lukken. En zowaar gebeurt er iets unieks in de geschiedenis van de EU en tekenen er meer dan 1.500 visserijschepen in op onze protestbrief die op zich alle zorgen over de offshore windindustrie van ons als vissers bevat.

Greenpeace

Onze ‘natuurbeschermers’ laten ook weer eens van zich horen en vinden het gerechtvaardigd om een gebied op de Doggersbank te claimen. Dit doen zij door middel van het dumpen van een aantal grote stenen. Zij beweren dat de Noordzee in een belabberde staat verkeert en geven de visserij daarvan de schuld. Met name de boomkorvisserij moet het ontgelden. Dit alles is zorgvuldig gepland, want ze weten heel goed dat de visserijsector in een moeilijke situatie verkeert door het verliezen van de pulsvisserij en een aanstormende Brexit. Nu de groene ideologie aan een opmars bezig is in de EU wil men zijn slag slaan.

Er worden vanuit de politiek en visserijgemeentes een aantal acties ondernomen om deze stenenstort te veroordelen en zo mogelijk te stoppen, vooral omdat deze keien een serieus gevaar opleveren voor onze vissers. Maar op een of andere manier glippen die milieuactivisten altijd door de mazen van de wet. Zij weten dan ook precies wat wel en niet mag. Zo denk ik zelfs dat een aanklacht geen enkele zin heeft, ook omdat onze rechters vaak de zijde van de linkerkant kiezen. Ik denk daarom dat het wijs is dat we ze links laten liggen en geen podium geven.

Doorgeslagen milieu-

en natuurbeleid

Willen wij als vissers goed toekomstperspectief krijgen, dan zal er iets structureels moeten veranderen, vooral in de gedachtegang van veel GroenLinks-denkende politici en hun aanhangers. De meesten van hen zijn namelijk van mening dat je een groeiende wereldbevolking kan voeden door hoofdzakelijk dubieus vegan-kweekvoer, aangevuld met een paar visjes gevangen door vissers met een hengel in een uitgeholde kano. Maar zij vergeten dat ieder mens inclusief zijzelf vooruit wil in zijn/haar manier van leven en werken. Ik begrijp daarom niet dat wij als vissers dan terug zouden moeten naar een onveilig en armoedig bestaan.

Aan de wal zie ik ook hoe mensen vooruit willen. Alles moet groter, duurder en sneller. Niet dat ik daar jaloers op ben, maar ik vind wel dat wij als vissers niet de rekening van deze vooruitgang moeten betalen. Juist omdat de welvaart aan de wal zelf nauwelijks tot geen enkel respect heeft voor het milieu en de natuur. Het is heel makkelijk om te zeggen ‘Not in my backyard’ en dus maar op zee. Dat leeft enorm bij een aantal groendenkende egoïsten die zelf geen gevolgen ondervinden van de versnelling in de energietransitie.

Hoe anders is dit bij ons op zee. Want wie zou er mee instemmen om vijftig procent van zijn werkruimte of salaris in te leveren? Vraag dit eens aan een willekeurige ondernemer, dan weet ik wel wat hij of zij antwoordt.

En daarom denk ik dat hierdoor het huidige Noordzeeakkoord als een zware storm op de vissers afkomt, en in zijn huidige vorm met alle uitwijkmogelijkheden voor de overheid nooit door ons geaccepteerd zal worden. Ik zou hier een raadsman eens goed naar willen laten kijken.

Want we zijn er nog niet, vooral omdat een aantal politici vindt dat we zonder de grootschalige uitrol van windenergie de gestelde klimaatdoelen niet gaan halen. Die klimaatdoelen zijn bedacht om de natuur uiteindelijk te ‘redden’. Maar waarom offeren we dan eerst een groot stuk natuur op (lees: onze Noordzee!)? Wat is dan de uiteindelijk winst? Ik zeg: nul of zelfs negatief!

Een gezonde voedselbron naast de deur moet je juist koesteren. Daar moet je op een duurzame manier mee omgaan en daaruit oogsten, en juist niet ter beschikking stellen aan op winst beluste buitenlandse energiereuzen die niets om vissers en hun leef- en werkterrein geven. Er zijn alternatieven voorhanden die minder impact op de natuur hebben, waardoor er ook ruimte genoeg over blijft voor diezelfde vissers en de natuur. Alleen is de politieke wil er (nu) niet, deels door ideologie en anderzijds vanwege de bescherming van een aantal Nederlandse bedrijven die van de windindustrie afhankelijk zijn geworden.

Resumé

Ik vind dat wij als oudste gebruikers van de zee ons niet moeten laten piepelen. Als hardwerkende burgers hebben wij ook rechten. We moeten ons niet van zee af laten jagen met verkeerde argumenten, net als de indianen destijds van de prairie. Want het gaat niet slecht met de Noordzee. Nee, dat laten wij ons aanpraten door aan ngo’s gelieerde (oud)wetenschappers die hun laatste kunstje over de rug van vissers willen volbrengen.

Ook hier vraag ik: uit dan ook eerlijk uw zorgen over de industrialisatie van uw en ons werkterrein en deel de zorgen van de vissers. Pas dan kunnen wij gelijkwaardig praten over het beschermen van onze geliefde zee.

Dirk Kraak,

BRA 7