Wilt u een abonnement afsluiten, nieuws doorgeven, een advertentie plaatsen of online adverteren in Visserijnieuws? Klik dan hier.

Dagboek van een Visserman

Januari, de maand van terug- en vooruitkijken, is weer voorbij. Nieuwjaarsbijeenkomsten zijn nou niet direct de evenementen waar ik naartoe ga. Meestal zijn ze voor een visserman zeer ongelukkig gepland; midden in de week en niet op een vrijdag of zaterdag. Je ziet het bij de nieuwjaarsreceptie van het Visbureau: veel witte boorden en weinig visserlui. Nou hebben wij hier in het noorden onze jachtkameraad Willem, en Willem heeft wel tijd en zin om naar nieuwjaarsbijeenkomsten te gaan. Niet naar het Visbureau of andere bij de visserij betrokken organisaties, maar naar de NOJG (Nederlandse Organisatie voor Jacht en Grondbeheer).

Afgelopen januari was Europarlementariër Annie Schreijer-Pierik te gast bij de jagers. Willem greep deze gelegenheid aan om, namens de noordelijke garnalenvissers, mevrouw Schreijer te bedanken voor haar steun voor de Nederlandse visserij en om haar een hart onder de riem te steken om dit in de toekomst vooral te blijven doen en de kleinere kustvissers, zoals de garnalenvissers, vooral niet te vergeten. De actie van Willem werd kracht bijgezet door het aanbieden van verse bijvangst (zie foto). Een mooie forse gul werd haar in de handen gedrukt, die zij met graagte aanvaardde. Mevrouw Schreijer gaf aan zich ook in de toekomst in te blijven zetten voor onze mooie sector en de garnalenvisserij zeker niet te vergeten.

Een beetje hulp zal de visserij zeker nodig hebben. Het wordt steeds gekker als je de plannen leest en de bijbehorende kaarten ziet. De Noordzee, ons enige echte natuurgebied, is binnen een paar jaar verkwanseld en verworden tot een industrieterrein. Alles kan en mag in het kader van 'verduurzaming'; van verstoring van het ecosysteem en bodemberoering is geen sprake. Nee, dat doen alleen de visserlui. De rekening wordt ook bij ons vissers gelegd, terwijl de visserij hier geheel buiten staat. Deze zogenaamde verduurzaming moet gecompenseerd worden door gesloten gebieden. Dat wil zeggen: gesloten voor de visserij.

Onbegrijpelijk dat de zogenaamde milieuorganisaties hiermee akkoord gaan en meewerken aan de vernietiging van ons enig overgebleven natuurlijk gebied. Wat we verder aan zogenaamde natuur in Nederland hebben is cultuurgebied, dat ideaal is gebleken voor bepaalde diersoorten. Gaat het nu dan zo slecht met de natuur? Als je om je heen kijkt zie je ganzen, aalscholvers, reeën, snoeken, meervallen en nog veel meer dieren die het ontzettend goed doen. Ja, de losers onder de dieren leggen het loodje, maar is dat niet altijd zo geweest?

We moeten maar hopen dat onze voormannen nu eens voor hun vissers op de barricaden gaan staan en niet, zoals bij de Vibeg-onderhandelingen, gelijk de handdoek in de ring gooien. Tenminste, dat hoorde ik van een wetenschapper die nauw betrokken was bij dit proces. ,,Jullie stonden vanaf het eerste moment al met 1-0 achter", waren z'n woorden. Ik weet het nog goed. Hoe het proces precies verloopt tijdens dat soort onderhandelingen kom je als visserman eigenlijk nooit te weten, omdat eventuele verslaglegging niet wordt gedeeld met de leden, de vissers, de belanghebbenden.

Wel is duidelijk dat gebieden die eenmaal gesloten zijn, niet weer opengesteld worden. Ook al is het effect van sluiten twijfelachtig of in het geheel nihil, dan nog verandert er niets en blijft alles potdicht. In 2021, na 10 jaren van gebiedssluitingen in de Noordzeekustzone, wordt het tijd om dit proces te evalueren. Zijn de doelstellingen niet behaald, is er geen toename van natuurwaarden in de gesloten gebieden en zie je geen verschil met de beviste delen van de Noordzeekustzone, dan kan alles op de schop en moeten de gebieden weer opengesteld worden voor de visserij. Zoiets was ook afgesproken in 2011 bij de introductie van Vibeg, maar ik heb er een hard hoofd in of deze afspraken ooit zullen worden nagekomen.

We zullen zien wat dit jaar ons brengt. Eerst maar eens zien of de garnalenvisserij wat aantrekt. De kiloprijs blijft redelijk stabiel rond 4,40 euro en de vangsten op het Wad en onder de kust vallen tegen de laatste weken. In januari schraapte het nog wat en kon er nog een weekje gemaakt worden, maar week 5 was echt allerbedroefst. Het weer werkt ook niet echt mee; de ene depressie volgt op de andere. Deze zesde week lijkt ook niet echt gunstig, met depressies en wind uit een westnoordwestelijke richting. Niet echt gunstig voor zo'n bootje als de 'Aldert van Thijs'. De bedoeling is dat we wat noordoost in gaan, richting Sylt, want daar zijn de vangsten wel wat beter dan hier. Je hoort natuurlijk altijd de toppers en er zijn ook wel grote verschillen in vangsten tussen de diverse aanvoerders, maar door de bank genomen zijn de vangsten daar voorlopig wel wat beter dan hier.

Zolang het niet een beetje rustig winterweer wil worden zal het wel zo'n visserijtje blijven als nu, een beetje stelende weg, tussen de buien door. Anders zijn er nog wel wat klusjes te doen die eigenlijk ook nog voor het voorjaar gedaan moeten worden. Alleen het noodzakelijke en geen grote investeringen voorlopig, want 2019 was niet geweldig. En wat dit jaar geeft is maar afwachten.

Afwachten doe ik ook nog op het definitieve besluit van de RVO (Rijksdienst voor Ondernemend Nederland) om het aangevraagde subsidiebedrag voor een aangeschafte kookketel en spoelsorteerzeef aan mij uit te betalen. Al met al ben ik nu een jaar verder en is aan alle procedures voldaan. De apparaten zijn aangeschaft, geïnstalleerd en betaald en ze werken tot volle tevredenheid. Maar ambtelijke molens werken langzamer dan een spoelmolen van Melle de Boer, want de laatste procedure, het storten van het toegezegde bedrag op de rekening van het visserijbedrijf, laat nog op zich wachten. Geduld hebben en afwachten...


Henk Buitjes, ZK 37