Wilt u een abonnement afsluiten, nieuws doorgeven, een advertentie plaatsen of online adverteren in Visserijnieuws? Klik dan hier.

Terugblik

Als ik op 31 december 2018 afsluit en samen met mijn gezin en vrienden proost op het nieuwe jaar, kijk ik mijn vrouw diep in haar ogen. Als ze vraagt wat er is, zeg ik: ik hoop zo dat er ons komend jaar wat rust wordt gegund en dat we met elkaar mogen blijven pulsvissen. Maar vooral hoop ik dat we gezond mogen blijven en dat je me blijft steunen in alles wat ik doe voor de sector, eigenlijk in onze vrije tijd die we normaal met elkaar besteden.

Het nu bijna vervlogen jaar verliep toch anders dan ik had gehoopt. Alle dingen die je als visserman niet zou willen kwamen uit. Ik vraag me ook steeds af wat wij als vissers verkeerd doen en waarom iedereen een mening over ons heeft. Wij zijn er heus wel van doordrongen dat op de oude voet doorgaan niet meer van deze tijd is. Maar veranderen heeft tijd nodig, en de meeste tijd gaat vaak zitten in het loslaten van de oude manier van werken.

2019 is niet alleen het jaar van de aanhoudende Brexit-soap geworden. Voor ons als vissers is met het intrekken van de pulsvergunningen door de Europese Unie onze grootste nachtmerrie waarheid geworden. Het is niet te begrijpen dat er op basis van fake news en emotie en zonder gebruik te maken van het beste wetenschappelijke onderzoeksmateriaal besluiten worden genomen die grote gevolgen hebben voor honderden gezinnen.

Het is 15 januari als ik samen met de andere bestuurders (behalve Jurie) de opnamelocatie van RTL Late Night in Amsterdam binnen loop. In de uitzending van die avond, die Brexit als thema heeft, zijn Cor Vonk en Job Schot de hoofdgasten. Wij zijn mee voor de gezelligheid en ondersteuning. Het is het begin van een bewogen jaar, ook al weten we op dat moment natuurlijk niet wat er nog allemaal komen gaat.

aringparty in Brussel na de aftrap van het Strategisch Europees Visserij Overleg.aringparty in Brussel na de aftrap van het Strategisch Europees Visserij Overleg.

Wij van het EMK-bestuur hebben zo allemaal onze specialiteiten. Met de andere bestuurders heb ik afgesproken dat ik mezelf wat dieper in het windmolendossier zal graven. Het viel mij vooral op dat er tijdens de aanlegfase van windparken veel schade wordt berokkend aan het mariene ecosysteem en dat er geen onderzoeken worden gedaan naar de langetermijneffecten van windmolens op onze visbestanden. Ook het aanmerken van Offshore Windparken (OWP) als mogelijk nieuwe natuur deed mijn wenkbrauwen fronsen. Vooral omdat wijzelf hebben meegewerkt aan onderzoeken in OWP 'Amalia' naar het voorkomen van vissen en bodemdieren. Nu na zes jaar voor visserij gesloten wind/watergebied kunnen de onderzoekers nog steeds niet spreken van een paradijs.

Het is voor mij een uitdaging om te zorgen dat onze rechten als vissers als oudste gebruikers van de zeeën hoog op de agenda komen te staan tijdens de besluitvormingsprocessen. Want het zijn onze productieve visgronden en het zwemmende voedsel voor alle mensen die in het geding zijn. Het is daarom des te vreemder dat de grootste natuurorganisaties zo stil zijn rond de overhaaste aanleg van offshore windparken.

Voordat op woensdagavond 13 februari in Straatsburg het definitieve oordeel wordt geveld over de pulsvisserij besluiten we maandag 11 februari tijdens een crisisvergadering op Urk om de volgende dag massaal naar Den Haag te gaan, om daar actie te voeren en onze minister en Kamerleden te vragen hoe het nu verder moet met onze pulsvissers. Want die zien met het verbieden van deze vistechniek hun positief uitziende toekomst in rook opgaan. Want terugkeren naar de oude methode van vissen betekent hogere brandstofkosten en meer druk op de natuur.

Met jakleer hebben we een goed alternatief voor pluis in handen.Met jakleer hebben we een goed alternatief voor pluis in handen.

Ik mocht deze dag onze minister van visserij mevrouw Carola Schouten een pulstuigje overhandigen. Het is gemakkelijk om iemand de schuld te geven van het gehele pulsdebacle, maar ik denk dat we allemaal tekort zijn geschoten in dit verhaal. Vooral omdat we onze opponenten van BLOOM heel erg onderschat hebben, en dat we misschien beter naar signalen van andere vissers hadden moeten luisteren. Maar als ik nu alle onderzoeken lees die gedaan zijn naar deze grensverleggende vismethode, dan vind ik ook dat zij de zaak wel erg negatief hebben opgeblazen. Gelukkig zijn er nu meer garnalen en is het tongbestand niet overbevist. Uit ervaring weet ik wel dat als er zaken spelen die je zelf niet kan ombuigen je daarmee moet leren leven. Maar als je onrecht wordt aangedaan vind ik wel dat je recht op eerherstel verdient, en dat in deze zaak onze overheid dan ook tot het gaatje moet gaan voor zijn burgers. Ik hoop daarom dat mevrouw Schouten met de pulsprocedure bij het Europese Hof nu wel de steun van haar coalitiepartners krijgt om tot het gaatje te gaan, en dat zij gezamenlijk deze Europese dwaling gaan aanvechten en hopelijk terugdraaien.

Over media-aandacht hadden we niet te klagen. Zo kreeg ik met aangetrouwde neef Frans Wiegman een mooi artikel in de Volkskrant, werden er honderden artikelen geschreven over het pulsdebacle en in maart werkten we met ons schip en bemanning mee aan een BBC-programma met Ed Balls. Ik werd ook gevraagd voor een visueel kunstproject, waarin ik mijn leven omschrijf als visserman op een zee die verandert door de tijd en industrialisatie van offshore windindustrie. Samen met Stella Vonk stond ik op het Democratie Festival in Den Burg op Texel.

In mei doen we groot onderhoud op de kotter BRA 7 met overhalen van de hoofdmotor. Begin juni kunnen we weer naar zee. Tussendoor trouwt de dochter van mijn broer en is de première van genoemd kunstproject. Het is gewoon vreemd dat je in anderhalf uur je eigen levensverhaal vertelt aan een wildvreemde en dat zij dit in vijf minuten samenvat. Mijn broer die mee was was ook onder de indruk. Ik dacht: mooi, missie geslaagd. Eenzelfde verhaal vertelde ik ook tijdens het OFL Noordzeeoverleg onder leiding van Jack Wallage. Weer hingen er mensen aan mijn lippen en werd er ongemakkelijk geschoven door een aantal futuristen die onze mooie Noordzee willen veranderen in een met windturbines geïndustrialiseerde zeewierkwekerij.

In juli reis ik samen met broeder Jaap Tanis af naar Brussel voor de start van SEVO, onder leiding van de Europarlementariërs Annie Schreijer en Peter van Dalen. SEVO staat voor Strategisch Europees Visserij Overleg. Weer een mijlpaal en vooral een prachtig initiatief van onze vertegenwoordigers in Brussel. We kunnen wel eens klagen over de EU, maar we hebben daar in het parlement gelukkig wel een paar kanjers zitten die goed van zich afbijten en voor ons opkomen. We pikken de Haringparty nog even mee en rijden 's avonds weer tevreden naar huis.

Na de vakantieperiode en een kort kreeftenseizoen pak ik eind september ons jakleer-project weer op. Daar vissen we nu een dik jaar mee onder de netten van de BRA 5. We kunnen gerust wel zeggen dat we daarmee iets goeds in handen hebben. Voor onze (Duitse) pulsvisserij en de noordelijke visgronden blijkt het gewoon een goed alternatief te zijn voor pluis. Er verschijnt een aantal leuke artikelen over het jakleer. Ik hoop echt dat meerdere vissers het nut ervan inzien.

Met Remco de Boer (Studio Energie) maak ik nog een podcast van dik een uur, en we hebben het tweede SEVO-overleg in Stellendam. We zitten inmiddels in november.

Op donderdag de 28ste reis ik af naar Brussel, waar ik samen met Job Schot een afspraak heb met een Brusselse advocaat en een paar Franse visserijvertegenwoordigers die samen met ons de strijd aan willen gaan tegen de massale uitrol van windindustrie op onze productiefste visgronden. We bespreken met Pim Visser en Rosalie Tukker van Europêche de agenda voor een hoorzitting op 22 januari 2020 o.l.v. Peter van Dalen hierover in het EP gebouw.

Als we 's morgens vertrekken bereikt ons het bericht dat de UK 165 wordt vermist, net buiten onze haven van Den Helder. Een knoop in onze maag. De hele dag zijn onze gedachten bij de beide opvarenden. Als de uren verstrijken wordt de hoop op een goede afloop steeds kleiner. Eendrachtig wordt er de gehele dag door een grote groep garnalenvissers, Kustwacht en KNRM gezocht. Maar als de wind toeneemt en het donker wordt moet de zoektocht gestaakt worden. Zondagmorgen worden de lichamen van Jochem en Hendrik Jan geborgen en de vrijdag erop ter aarde besteld. Ik moet er aan denken dat we eerder dit jaar samen in Den Haag aandacht voor onze visserij vroegen. Van Jochem met zijn vrouw, zoon en broer heb ik nog een foto op mijn telefoon. Memento mori.

Het jaar vliegt werkelijk voorbij. Thuis gaat alles lekker zijn gangetje, ondanks mijn drukke bestaan maken we tijd voor quality time met elkaar en onze vrienden. Ik ben echt blij dat Monique me zo de ruimte geeft, want ze weet dat ik dit allemaal doe vanuit mijn hart. Ikzelf heb ook altijd gezegd dat als mijn bedrijf klaar is er ook een tijd zal komen voor verandering, waarbij ik kan investeren in mezelf en iets terug kan doen voor onze zo geplaagde sector.

Alles ziet er naar uit dat met het oprichten van EMK een lang gekoesterde wens uitkomt. Het is ons samen gelukt om de visserman in de maatschappij een stem te geven en dat we alle onzin die er over de visserij wordt verspreid kunnen pareren. Belangrijker is dat we de kottersector positief op de kaart hebben gezet bij het grote publiek. Met onze acties in Brussel, Rotterdam, Amsterdam en Den Haag is de basis gelegd voor vruchtbare onderhandelingen van onze sectorvertegenwoordigers met nationale en Europese politici en beleidsmakers. Ik hoop dat de ogen geopend zijn en zij meer respect krijgen voor al die vissers die dagelijks de zee en het water op gaan.

2020 zal een mooi jaar worden, want wij liggen met ons betrokken EMK-Team op de juiste koers. Ik spreek daarom de wens uit dat we allemaal gezond en behouden mogen blijven en wederom een rijk visjaar mogen beleven. Daarom: steun elkander, want Eendracht Maakt Kracht.

Dirk Kraak, BRA 7